Zakład dla Nerwowo i Psychicznie Chorych Żydów, czyli Zofiówka, powstał w 1908 r. z inicjatywy Towarzystwa Opieki nad Umysłowo i Nerwowo Chorymi. Swą nazwę zawdzięcza Zofii Endelmanowej. Na początku był to jeden pawilon, dwa lata później dobudowano drugi -dla kobiet. Kiedy w 1926 zbudowano trzeci, zakład posiadał blisko 300 łóżek. Darmowemu leczeniu były poddawane głównie niezamożne osoby pochodzenia Żydowskiego. Stosowano nowoczesne metody mające na celu umożliwienie choremu powrót do normalnego funkcjonowania. W czasie II Wojny Światowej Zofiówkę przekształcono w ośrodek do germanizowania dzieci. W tym czasie część personelu starała się stamtąd uciekać, a część popełniła samobójstwo. Organizowano także “terapię” zwaną T4, która polegała na „eliminacji życia niewartego życia”, czyli osób dotkniętych niektórymi schorzeniami. W ten sposób zginęło około 100 osób. W latach 50. odnajdywano ciała zamordowanych. W szpitalu, po próbie samobójczej przebywała także matka Juliana Tuwima – Adela Tuwim – została zabita podczas likwidacji szpitala. Do połowy lat 80. w Zofiówce leczono gruźlicę. Najpierw przyjmowano tylko młodzież, później także dorosłych. W 1985 roku znów leczono tutaj chorych nerwowo i psychicznie. W 1998 roku szpital opuszczono.

3 komentarze

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Post comment

Translate »