Więzienie w Łęczycy

Pierwotnie było klasztorem Dominikanów – w średniowieczu. Zakonnicy wynieśli się z Łęczycy w 1799 roku – władze pruskie zadecydowały o kasacji klasztoru. Niespełna dwa lata później budynki klasztoru i kościoła zostały rozebrane. Pozostawiono jedynie fundamenty, na których powstał budynek więzienia, przebudowany później przez Rosjan w XIX wieku. Więzienie to funkcjonowało nieprzerwanie przez ponad 200 lat, ostatecznie zamknięto je w 2006 roku, ponieważ przestało spełniać wymogi. Liczba więźniów osadzonych w Łęczycy waha się w okolicy 500, jednak w okresie zaboru rosyjskiego liczba ta została znacznie przekroczona i sięgała nawet 1500 osób. Więźniowie zajmowali cele a także korytarze. Przez przeludnienie warunki w celach były fatalne, dodatkowo prysznic można było wziąć tylko raz w tygodniu.

-Parter-

Tutaj osadzano więźniów z najcięższymi wyrokami, w tym kary śmierci. Na tym piętrze znajdował się karcer. W lewym końcu korytarza był oddział terapeutyczny dla więźniów uzależnionych od alkoholu i narkotyków. Jedną z najbardziej ponurych cel były „dźwięki” – byli tam osadzani więźniowie problematyczni. Byli tu przesłuchiwani w kaftanie bezpieczeństwa lub nago, z kaskiem aby nie rozbili sobie głowy. Pomieszczenie było całkowicie puste, nieumeblowane, nie posiadało toalety. W takich warunkach więzień mógł być przetrzymywany nawet kilka dni.

-I piętro-

Tutaj był areszt śledczy, który przeznaczony był dla więźniów przed ogłoszeniem wyroku.

-II piętro-

Przeznaczone dla recydywistów.

Translate »