Stadion im. Edmunda Szyca

Pierwszy stadion w tym miejscu wzniesiono w 1929 roku, jednak był on od początku skazany na porażkę. Budowano go na niestabilnych gruntach, a projekty nie były wolne od wad. W efekcie budynek w dniu otwarcia nie nadawał się do użytku. Uroczystość otwarcia została przerwana ze względów bezpieczeństwa. W późniejszych latach wielokrotnie próbowano uratować stadion, niestety bezskutecznie. Niespełna 10 lat później podjęto decyzję o wyburzeniu tej wątpliwej konstrukcji i postawieniu nowego stadionu. Plany pokrzyżował wybuch wojny. W okresie okupacji nikt nie przejmował się stanem technicznym obiektu. Stadion stał się miejscem egzekucji Żydów.

Dopiero po wojnie dokończono przebudowę. Prace zakończone w 1957 roku poskutkowały oddaniem do użytku obiektu mogącego pomieścić ponad 50 tysięcy osób. Początkowo nosił nazwę Stadion im. 22 lipca. W latach 70 padały tutaj rekordy frekwencji. Na tym obiekcie dwukrotnie rozegrano finał Pucharu Polski.

Na początku lat 90 nazwę stadionu przemianowano na Stadion im. Edmunda Szyca. Zmiany ustrojowe przyczyniły się do utraty sponsorów (HCP), a to z kolei do problemów finansowych stadionu. Ostatecznie stadion opuszczono i popadł w ruinę. Obiekt sprzedano inwestorowi, który zamierzał budować tutaj nowe osiedle mieszkalne.

Translate »